Wat is er mis met het emissiehandelssysteem?

Het emissiehandelssysteem is een van de belangrijkste Europese instrumenten om gezamenlijk de CO2-uitstoot omlaag te krijgen. Het is een marktinstrument waar álle EU-landen aan deelnemen. Maar het systeem werkt niet goed.

Het aanbod van het aantal CO2-rechten is al jaren te groot, met als gevolg dat de prijs van CO2-rechten te laag is om bedrijven te stimuleren om klimaatvriendelijk te innoveren. Dit komt in de eerste plaats doordat er in de introductieperiode te veel gratis rechten zijn uitgedeeld, waardoor de markt is ingezakt. Vervolgens kwam de economische crisis en was de productie en dus de CO2-uitstoot, en daarmee de vraag naar CO2-rechten, veel lager dan verwacht. Het is daarom voor bedrijven vaak goedkoper om extra CO2-rechten bij te kopen, dan om hun uitstoot omlaag te brengen met broeikasregulerende technieken. Grote industriële bedrijven als Shell, Akzo en Chemelot hebben zelfs rechten over.[1] Een grondige herziening is daarom hoog nodig.

Vanaf 2019 treedt een nieuw mechanisme in werking dat langzaam het overschot aan CO2-rechten uit de markt haalt en in een apart fonds stopt, het zogenaamde Market Stability Reserve. Met deze stap probeert de EU het systeem weer op de rails te krijgen. Helaas kunnen CO2-rechten bij toenemende schaarste vanuit dit fonds weer op de markt worden toegelaten. Bovendien worden er ook onder de nieuwe wetgeving veel uitzonderingen gemaakt voor de grote vervuilers. De echt grote veranderingen die nodig zouden zijn om de klimaatverandering te stoppen worden niet doorgevoerd.

Aanvullend nationaal en Europees beleid blijft dus noodzakelijk als we de industrie willen dwingen klimaatvriendelijker te worden.

 

[1] Sommige van deze bedrijven werken met een interne CO2-prijs, maar op basis van de externe CO2-prijs in het Europese emissiehandelssysteem hoeven zij dus niets te doen.

Carbonkiller

Emissiehandel

Oplossingen